1 เดือนเท่านั้น  แค่ 1  เดือนกันชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เหลืออยู่

ฉันไม่สามารถพูดได้ว่า  "ฉันเสียใจ"  หรือ  "ฉันดีใจ"

     ฉันดีใจที่จะได้กลับไปอ้าแขนรับลมร้อนที่เมืองไทย

กลับไปฟังการเมืองห่วยๆน่าจอที.วี  กลับไปเจอเพื่อนๆที่กำลัง

อ่านหนังสือจนหัวแทบระเบิด

     แต่  ในทางกลับกัน

     ฉันเสียใจที่จะต้องจากประเทศที่จิตใจของผู้คนส่วนใหญ่

หนาวเหน็บและแปรปรวน เหมือนสภาพอากาศ

แม้ฉันจะไม่เข้าใจความคิดของคนที่นี้นัก แต่มันก็ดูเหมือนว่า

ฉันได้อะไรจากพวกเค้ามาหลายอย่าง

10 เดือน  กับการอยู่ในประเทศที่กฏหมายอนุญาติให้เด็กดื่มเบียร์

ได้ตั้งแต่อายุ 16  เวลาที่นี้ มันเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะเร็ว

และช้าบ้างในบางครั้ง

การอยุ่ที่นี้ เหมือนเป็นการ  " หยุด "   หยุดเวลาในโลกแห่งความจริง

หยุดเพื่อมาค้นหาความคิดและความต้องการที่แท้จริงของตัวเอง

1 เดือนเท่านั้น กับการกลับไปยังโลกแห่งความจริง

คำถามคือว่า  ฉันพร้อมหรือยัง ??